کبریت خیس. مجموعه شعر سال های 1381 تا 1383. عباس صفاری. برنده ی جایزه ی شعر کارنامه. تهران: نشر مروارید. چاپ دوم: 1386. 1100 نسخه. 1500 تومان. 

همین امروز رسیده ام

چمدانم اما

از روز افتتاح هتل انگار

روی ِ همین تخت بوده است

همین طور نیمه باز

مثل ِ دهان ِ ماهی ِ مرده بر کف قایق.

(صفحه ی 67 کتاب.) 

کم تر پیش می آید که کتاب شعری به بازار کتاب ایران بیاید که بر آن بتوان عنوان یک کتاب خوب خواندنی را داد، چه برسد که بتوانی کلمه ی شاهکار را پیش بکشی. «کبریت خیس» شاید یک شاهکار مسلم نباشد، اما کتاب شعری است که خواننده ی دوستار شعر را مجذوب و محسور خود خواهد ساخت. عباس صفاری با دستی پر به خواننده هایش سلام می دهد. 

عباس صفاری، امسال کتاب ِ جالب ِ «کلاغ نامه: از اسطوره تا واقعیت» را به بازار فرستاده بود و در کنار آن چاپ ِ دوم ِ «کبریت خیس» هم منتشر شد، خبرهایی خوشحال کننده، در مورد شاعر، محقق و مالفی که بیش تر ِ کتاب های فارسی اش را در ایالات متحده منتشر شاخته: بازگشت نوشته های صفاری به ایران را باید تهنیت گفت. 

از کلمات خوش خط و خالی که بی واهمه

می گردند لابه لای ترافیک ِ عصر و علایم راهنما

زیباترینشان را به دام انداخته ام

تا اتاق رو به دریایت امشب

سبقت بگیرد از نگارخانه های چین.

(صفحه ی 99 کتاب) 

شعرهایی که در این مجموعه گرد آمده اند، صرفا در نام ِ شاعرشان مشترک هستند. مجموعه سعی در ساختن کلیتی با کنار هم قرار گرفتن شعرها ندارد. شعرها، هر کدام با دقتی وسواس گونه شکل گرفته اند، کلمات با حساسیت درجای خود، آرام دارند و تصویرهایی که ساخته می شوند، در هدف ِ ساختن ِ سمبل هایی ساده، دلچسب و با معانی هستند که خواننده را درگیر خود نگه می دارند. 

عباس صفاری مانند دانشمندی که دارد با جدیت روی پروژه ای کار می کند، شعرهایش را به پایان رسانده است. هر شعر او، دنیای کوچکی است از لحظه های بی شماری که بر شاعر گذشته است و سرانجام او را پس از گذراندن هیجان ِ شاعری، به نوشته ای می رساند که هم مال ِ خود اوست و هم از او دور است: شعر برای صفاری صرف ِ یک تخلیه ی روانی یا یک آفرینش به خاطر زیبایی یا یک فرم سازی بی مفهوم نیست، شعر برای صفاری خود زندگی است؛ و این به کتاب لطافتی به یادماندنی می دهد: روحی که در کتاب هست، با خواننده صمیمانه ارتباط برقرار می کند و می گذارد در کنار هم، لحظاتی دوست داشتنی را بگذارنند. 

دنیا کوچک تر از آن است

که گم شده ای را در آن یافته باشی

هیچ کس اینجا گم نمی شود

آدمها به همان خونسردی که آمده اند

چمدانشان را می بندند

و ناپدید می شوند

یکی در مه

یکی در غبار

یکی در باران

یکی در باد

و بی رحم ترینشان در برف.

آنچه به جا می ماند

رد پایی است

و خاطره ای که هر از گاه

پس می زند مثل نسیم سحر

پرده های اتاق ات را.

(صفحه ی 110 کتاب.)

مرتبط:

+ نقدی بر کتاب کبریت خیس ، عباس صفاری(وازنا)

+  مجموعه شعر: «کبریت خیس»/ عباس صفاری ( جن و پری)